Volgens militaire experts lijkt het offensief dat het Oekraïense leger in juni lanceerde tegen de Russische invasiemacht eindelijk vruchten af te werpen. Oekraïense soldaten zijn erin geslaagd om de belangrijkste Russische verdedigingswerken in het zuiden te passeren: de Soerovikin-linie, genoemd naar de inmiddels ontslagen commandant.
Een definitieve doorbraak zou de Russische bezettingsmacht in het zuiden van Oekraïne in tweeën kunnen splitsen en de landbrug naar de door Rusland geannexeerde Krim doorbreken. Dat brengt de herovering van de Krim een stapje dichterbij, een belangrijke prijs voor Oekraïne.
Maar de Russische verdedigingswerken zijn een taaie noot om te kraken. Dat was ook 170 jaar geleden het geval. Toen belegerde een gezamenlijke Frans-Britse troepenmacht Sebastopol, de thuisbasis van de Russische Zwarte Zeevloot. Pas na een beleg van 349 dagen bliezen de Russen de aftocht. Een panorama in Sebastopol moet samen met tal van monumenten de herinnering aan het dappere Russische verzet levend houden.
De Franse en de Britten met de verovering van de Krim tsaar Nicolaas I te dwarsbomen. Die presenteerde zich als beschermheer van alle orthodoxe gelovigen en had daarom de ‘heilige missie’ op zich genomen om de Russische invloedssfeer uit te breiden over de Balkan tot Istanbul. Nicolaas’ religieuze missie strookte perfect met zijn imperialistische belangen: achter zijn messiaanse bombast lagen ook een nauwelijks verholen streven naar macht en grote geopolitieke ambities.
Lees bij Historisch Nieuwsblad alles over de Krimoorlog, die later te boek kwam te staan als een zonderling en vooral zinloos intermezzo tussen de napoleontische oorlogen en de Eerste Wereldoorlog. Maar de eerste ‘moderne’ Europese oorlog had op langere termijn grote gevolgen en echoot nog steeds na.
Ivo van de Wijdeven 